Ik werk niet buitenshuis. Ik ben thuisblijfmoeder en draag de zorg voor onze kinderen en het huishouden. Man helpt hierbij ook mee uiteraard, maar doordat ik dagelijks thuis ben, komt toch het meeste op mijn schouders terecht. Tel daarbij op dat ik dingen niet zo gemakkelijk uit handen kan geven en me er vreselijk aan kan storen als er dingen anders gaan dan ik in gedachten heb of hoe ik het altijd doe.
Ik moet wel zeggen dat ik het niet altijd met plezier doe. Met name met het huishouden heb ik een haat-liefde verhouding. Als iets moet gebeuren (in die zin dat er een glas stukvalt, dan moet het opgeruimd worden) dan vind ik het geen probleem om het ook meteen te doen. Dan doe ik het ook meteen om zo snel mogelijk ervan af te zijn. Maar klussen die niet per se (meteen) hoeven te gebeuren, die kan ik heel goed laten liggen. Uitstellen heet dat ook wel geloof ik.
Ik kom er steeds meer achter dat ik een interne motivator nodig heb. Ik moet het zelf nodig vinden om dingen te doen, maar hoe krijg ik dat?
Vaak doe ik het om anderen, bijvoorbeeld als ik bezoek verwacht. Meestal ook voor mijzelf als ik klaar ben met de zooi om mij heen. Dan gebeurt het wel en grondig ook. Maar ook dan moet het op de een of andere manier wel goed voelen voor mijzelf, anders komt het er ook niet van.
Gisteren kwam ik een mooie bijbeltekst tegen die me wel aan het denken heeft gezet: Doe je werk met plezier, alsof het voor de Here is en niet voor de mensen. Het is sowieso fijn om dingen te doen voor een ander als je weet dat de ander het waardeert. En helemaal als je weet dat het voor God is... Ik hoop dat dit net het steuntje in mijn rug geeft die ik nodig heb om weer lekker bezig te gaan in huis. Ik moet het gewoon niet meer voor mijzelf doen of voor anderen. Dan is de druk er meteen af hopelijk!
In plaats van 'werk' zou je natuurlijk ook vrijetijdsbesteding kunnen invullen. Ook daar ben ik flink over aan het nadenken, hoe vul ik mijn vrije tijd in en hoe zou dat beter kunnen?
Zo, dit is eruit, nu maar flink aan de slag!