woensdag 4 oktober 2017

Postzegels en goede doelen

Komend jaar worden de postzegels weer duurder. Weer. Ja, want blijkbaar zijn de posttarieven nog te laag om kaartjes en dergelijke te versturen. 83 cent moet je volgend jaar betalen om een kaartje te kunnen versturen. Maar gelukkig bestaan er nu postzegels zonder waarde-aanduiding. Dus hebben we het met elkaar minder door dat postzegels zo veel duurder aan het worden zijn, maar kun je ook postzegels in het voren kopen. Voor 1 januari gekocht, betaal je minder en kun je daarna ook gewoon gebruiken zonder bij te betalen.

En misschien is het maar goed dat we dat weten, want deze week worden er weer kinderpostzegels verkocht. Dan betaal je het tarief van een normale postzegel met een extra gift per postzegel voor een goed doel. En nee, dat er met het geld van de kinderpostzegels abortussen worden gesponsord is niet waar, ook al deden dat soort geruchten wel de ronde onlangs. Waar dat geld dan wel naar toe gaat is mij niet helemaal duidelijk, dat is vast na te lezen op hun website, maar wie doet dat nog? 
Ik houd er niet zo van om producten te kopen met een hogere prijs omdat het voor een goed doel is. Dan geef ik liever gewoon een bedrag aan een goed doel. Voor iets wat ik op kan eten maak ik nog weleens een uitzondering... ;)

Over postzegels gesproken... Bij de stichting Woord en Daad kun je ook postzegels kopen/bestellen. Deze zegels zijn niet duurder dan de 'normale' postzegels, maar hiermee steun je wel de stichting. Kijk, dat vind ik dan wel weer een mooie actie, welke je kunt vinden op  www.woordendaad.nl/doe-mee/producten/postzegels 

dinsdag 3 oktober 2017

Ont-spullen

Ontspullen... het lijkt wel een modewoord en ook ik heb er weleens over geschreven dat we willen ontspullen. Want aan spullen geen gebrek hier. We hebben gewoon Veel. Te. Veel spullen. We wonen niet zo heel erg groot, ook al hebben we genoeg ruimte voor ons allemaal. Maar de ruimte die we hebben wordt voornamelijk bevolkt door spullen en van de hoeveelheid spullen, daar wilden we vanaf.

Want spullen hebben aandacht nodig anders eten ze stof (en dat gebeurt ook echt genoeg, geloof me) tegelijk staan spullen vaak in de weg, een kast vol spullen klinkt best mooi, maar als je die kast schoon wilt maken, dan staan al die spullen in de weg. En dus verplaats je wat spullen, maar ook dat bevredigt niet.

En dus gingen we maar ontspullen. En daarbij kan ik jullie wel één ding vertellen: een vijfde kindje krijgen helpt daar totaal niet bij. Ineens hebben we al die grote dingen (autostoeltje, wieg, ledikantje, wipstoeltje, babybadje, box) weer nodig. Dat leverde wel weer ruimte op, op zolder, maar in de rest van het huis werd het voller. In onze gang staan nu een buggy en een kinderwagen en soms ook nog de maxicosi, als we de ruimte in de auto nodig hebben. En nu hebben we een ruime hal, maar die kan ook vol zijn. Ik had voor mezelf bedacht dat er wel een opbergrek kon staan voor de laarzen en schoenen en dergelijke, maar dat is nu weer op de lange baan geschoven, vol is gewoon vol. Met wel als gevolg dat die laarzen en schoenen bij gebrek aan een bijkeuken nu af en toe door de hele hal te vinden zijn. Zie je me al zitten met mijn handen in het haar?

Een pasgeboren kindje neemt helemaal niets mee als het geboren wordt. Gelukkig maar. In de veronderstelling dat iedereen wel weet dat we genoeg, echt genoeg spullen hebben wilde ik als cadeautip op het geboortekaartje wel iets zetten als geld voor een goed doel, of een maaltijd voor ons hele gezin. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan en misschien is dat wel goed ook, want we kregen een bak macaroni, die door de oudste twee met een luide 'Ieuw!!!' werd ontvangen. Man en ik hebben er heerlijk van gesmuld (twee keer vanwege eetweigeren door de andere kinderen) en stiekem vond ik dat het leukste cadeau wat we kregen ;-). Nu zijn onze kinderen goede eters, alleen met pasta- en rijstgerechten doe je ze niet zo'n plezier, ze zijn meer van een hollandse pot zeg maar.... Dus ben ik achteraf wel blij dat we toch maar geen eten hebben gevraagd.
Geen eten dus, maar we kregen weer: spullen. boekjes, rammelaars, knuffels (daar hebben we echt nog niet genoeg van, echt niet (! ;-)) en geen van onze kinderen maalt erom) kleertjes (smaken verschillen en maten ook, nee, zomerkleertjes voor straks in de winter is echt echt echt niet handig). *zucht* En het leukste is als de mensen ook voor alle grote broer en zussen ook nog een cadeautje meenemen. Want... Die hebben vast nog niet genoeg speelgoed. Nee. Echt niet.

We pakken dus blij de cadeautjes uit en zeggen netjes dankjewel om vervolgens ons hoofd te gaan breken waar we de gekregen spullen kunnen gaan bergen.

Ontspullen dus. Ooit komt de tijd dat dat kan. Dat er minder inkomt dan eruit gaat qua spullen dan. Wat geld betreft is het beter andersom. Ooit... Je moet positief blijven, toch?

woensdag 20 september 2017

Update

Ik log weer een keer in op mijn blog en ik zie dat het inmiddels alweer een jaar geleden is dat ik hier heb geschreven. Een jaar?? Dat is ook veel te lang. Ja, dat vind ik ook. En dus een kleine update van ons leven hier.

De belangrijkste reden om niet meer te schrijven is mijn nieuwe telefoon. Ja ja eindelijk heb ik een nieuwe telefoon, waar ik veel dingen mee kan doen. Het grootste voordeel is dat ik daardoor minder achter de laptop zit (veel minder), maar op een telefoon blogjes schrijven is helemaal niet handig en dus bleef het bloggen er een beetje bij. Blogjes van anderen lezen heb ik wel heel veel gedaan, maar het reageren bleef erbij (sorry).
De tweede reden is mijn hobby: haken. Het afgelopen jaar heb ik heel vaak een haaknaald in handen gehad en haken en typen/schrijven, dat gaat gewoon niet tegelijk. En aangezien ik meestal één ding maar in mijn focus heb schoot het bloggen erbij in.
En is er dan helemaal niets gebeurd het afgelopen jaar? Jazeker wel! Ik werd zwanger en ben inmiddels ook al bevallen van een vijfde kindje. Een prachtig mooi en lief meisje, wat er tegelijk ook voor zorgde dat ik mijn handen nu echt wel vol heb. (hoe doen andere ouders van grote gezinnen dat toch ;-)???)  Uiteindelijk hebben we wel weer redelijk onze draai gevonden inmiddels en gelukkig hebben we de draagdoek waardoor klein ukje heerlijk kan pitten en ik tussendoor ook andere dingen kan doen (zoals dit blogje typen). Maar een dreumes die hier ronddrentelt erbij die ook graag aandacht wil en het huishouden die ook regelmatig om aandacht schreeuwt is het af en toe wel wat jongleren.

Het is mijn bedoeling om hier toch zo af en toe weer wat te schrijven, want schrijven vind ik ook leuk en daar zou ik meer tijd voor vrij moeten maken (vind ik dan weer, leuke hobby's moet je in ere houden toch?). Ik ben benieuwd :)

woensdag 20 juli 2016

Heet heter heetst

Tijd voor ramen en deuren en gordijnen en alles dicht. En wachten tot het afgekoeld is. 's Avonds heerlijk buiten zitten en zolang de muggen dan maar wegblijven vind ik het wel prima zo!

Natuurlijk kan een lekkere ijskoffie daarbij niet ontbreken. Helemaal niet moeilijk om te maken. Het kost alleen even wat tijd om de koffie te laten afkoelen. Daarom mijn favoriete recept voor zomers weer (naast een koude pastasalade uiteraard):

Zet sterke koffie (ik doe altijd twee keer zoveel koffie als normaal voor de hoeveelheid water). Laat dit afkoelen en breng het op smaak met suiker. Normaal doe ik nooit suiker door de koffie, maar in een ijskoffie doe ik wel een ruime halve eetlepel suiker. Nee, ik had ook niet gezegd dat het een supergezond recept zou zijn :)

Vul een groot glas voor de helft met de koude koffie met suiker en vul het geheel aan met melk. Vervolgens doe je er een bolletje (of 2) roomijs bovenop en om het af te maken strooi je er wat cacaopoeder door. Heerlijk met een toefje slagroom, maar zonder is het ook heerlijk. Ik ben niet zo van de ijsklontjes, maar uiteraard kun je die naar smaak toevoegen.
Rietje erin, drink/eet smakelijk!

dinsdag 19 juli 2016

De wereld staat in brand


Zo voelt het soms. Wij vanuit de luxe van een betrekkelijk veilige land, met een dak boven ons hoofd (en wat voor dak) met een kast vol kleren (en wat voor kleren) met een koelkast en diepvries vol eten zien het journaal of andere nieuwsprogramma's, luisteren naar de radio, lezen de krant en kijken naar de chaos en de ellende in de wereld. Aanslagen hier, moordpartijen daar, oorlog in dat land en honger daar, epidemie zus en ernstige ziekte zo. Je kunt er hele bladzijden aan wijden en boeken over schrijven en dat wordt ook gedaan, maar oplossen kunnen we het niet. Is er ergens vrede gesloten dan laait ergens anders weer een vuurtje op.

En we kijken er nauwelijks meer van op. Het lijkt wel alsof we afgestompt zijn. Zolang het niet al te dichtbij komt liggen we er ook niet wakker van. Hooguit liggen we wakker van de angst dat het een keer wel dichtbij komt. Dat we zelf moeten vluchten met onze (kleine) kinderen. Dat we familie of vrienden moeten begraven omdat ze omgekomen zijn door een aanslag.

Ik weet dat dat een reële angst is, het kan een keer gebeuren. Maar tegelijk weet ik dat ik niet bang hoef te zijn. Ik weet dat God voor ons zorgt. En wat er ook gebeuren zal, wat we ook verliezen aan bezittingen of gezondheid of mensen om ons heen, God laat ons niet los. En ons hart en ziel zijn veilig bij Hem. Misschien klinkt dit wel heel zweverig. Een God die je niet kunt zien, die ook geen einde lijkt te maken aan alle ellende en oorlogen in de wereld, die telkens nieuwe mensen laat opstaan die er nog meer ellende van maken. Waarom zou je op zo'n God vertrouwen? Omdat Hij dat wil. Hij heeft de hemel en aarde gemaakt en Hij is de God van het leven en zorgt er toch weer elke dag voor dat de zon op komt en de planten en bomen groeien. Dat er kinderen geboren worden en dat er af en toe regen valt waardoor de planten ook kunnen groeien.

Natuurlijk, daar is geloof voor nodig. Geloof in God, terwijl de wereld in brand blijft staan. En waar zo op het oog God niets aan doet. Maar komt dat ook niet omdat er zo weinig mensen geloven en op die God vertrouwen? Als we het met elkaar proberen op te lossen als mensen onderling (of het denken op te lossen) dan komt er vaak alleen maar meer ellende van. Maar God heeft al iets gedaan. Hij heeft zo'n 2000 jaar geleden zijn Zoon Jezus naar de aarde gestuurd. En Jezus heeft de dood overwonnen aan het kruis. En door Zijn opstanding hoeven wij niet meer bang te zijn voor de dood. We zien daar momenteel niet zo heel veel van, maar in ons eigen leven ervaren we wel dat God voor ons zorgt. Juist de periode van ziekte tijdens mijn zwangerschap en de periode daarna hebben we gemerkt dat het niet altijd gemakkelijk was, maar dat juist in de kleine dingen God voor ons zorgt.
En als juist in de onbetekenende dingen God al de hand heeft, zou hij dan de grote dingen in ons leven en in de wereld dan zomaar laten gaan?
Uiteindelijk vervliegt ons leven hier op aarde toch. Wie kan ons 100 jaar na onze dood nog herinneren? En wat hebben we dan nog aan alle dingen die we hier hadden of deden? Gelukkig hebben we zicht op een beter leven na de dood. Zouden we dat niet hebben, wat heeft dan het hele leven nog voor zin?

vrijdag 15 juli 2016

Juf

Soms ben ik blij dat ik geen juf ben. En gisteren was één van die dagen. Al bij aankomst op het plein zag ik van allerlei cadeautjes die kinderen meenemen voor hun juf. Heel aardig en attent om de juf of meester een afscheidscadeautje te geven. Zelf heb ik helemaal niets met cadeautjes en misschien dat ik daarom me ook moeilijk kan voorstellen dat er mensen zijn die juist wel van cadeautjes houden. In elk geval zag ik al twee identieke bloemengieters 'rondlopen' waarop zoiets stond als 'bedankt dat u me liet groeien'. Die spreuk is natuurlijk wel aardig, maar stel nu dat de juf 3 van die gieters krijgt en volgend jaar weer.... Wat moet ze ermee? Of bosjes bloemen, ook al zo leuk, maar vlak voor de vakantie, waarbij de leerkrachten waarschijnlijk ook niet 6 weken lang blijven thuis zitten denk ik nou niet dat het een heel praktisch cadeau is.
En dan heb je nog een categorie frutsels, waar ik echt niet blij van zou worden. Ik zou hooguit blij worden van een leuk kaartje of tekening, die kan je als aandenken nog een keer ergens inplakken. Het gaat toch om het gebaar? Het lijkt wel alsof kinderen (en ouders) elkaar moeten overtreffen in leukheid en aardigheid.

Ben ik negatief? Misschien wel, maar eigenlijk ben ik ook wel vrij praktisch ingesteld. Nee, ik ben blij dat ik deze dagen niet thuis kom met een stapel (on)dingen! En ik hoop dat al die leerkrachten de attenties toch maar wel kunnen waarderen.

donderdag 14 juli 2016

Nog eventjes...

Vandaag is de laatste schooldag van ons kroost. En ik ben blij, deze laatste paar weken zijn er zoveel dingetjes die nog gedaan moeten worden. De structuur en het ritme is op school compleet verdwenen. Deze laatste week is wat dat betreft helemaal erg, met veel spelen en laatste feestjes. Natuurlijk is het wel erg leuk allemaal, maar toch ook wel vermoeiend.

Qua weer moeten we nog wel een beetje in de stemming komen. Dinsdag was het hier een mooie dag en haalde ik twee wasjes droog van de lijn. Gisteren besloot ik toch maar geen wasje buiten te hangen met het oog op de lucht. En even later viel het al met bakken uit de hemel. Gelukkig begon daarna toch het zonnetje weer heerlijk te schijnen. En daardoor werd ik behoorlijk optimistisch toen ik de kinderen van school zou halen. Lekker zomers gekleed en op slippers. Gelukkig griste ik op het laatste moment nog een grote paraplu mee, met die dikke bui nog in mijn achterhoofd. We waren net op school toen het begon te sputteren en we waren net op weg terug toen het begon te plenzen. En met die korte beentjes erbij kun je op 500 meter behoorlijk nat worden. Koud en doornat kwamen we thuis. Gelukkig had ik mijn paraplu meegenomen en had ik baby op de rug geknoopt. Dat scheelt een kletsnatte kinderwagen in de gang. Toch één van de grootste voordelen van je kindje dragen vind ik dan. Naast dat je je handen vrij hebt en overal kunt komen ondanks trappen en dergelijke.

Nee, dat weer mag van mij nog wel een beetje in vakantiestemming komen en ik heb zo maar het idee dat ik met die wens niet de enige ben...