Poepgrappen

Eén keer in de zoveel tijd komen ze weer voorbij, de poepgrappen. En ik denk dat elk kind die fases wel kent. Ik heb de hoop in elk geval al opgegeven dat ik onze kinderen zo goed zou kunnen opvoeden dat ze dat soort fases overslaan. En gelukkig is het maar een fase. Want zeg nou zelf, als peuter of kleuter is het wel heel grappig om zo'n twintig keer achter elkaar hetzelfde poepgrapje te maken, echt heeeeeeeel erg grappig zelfs, maar als moeder ben ik het zeker na tien keer wel zat. En als ik dan vraag of ze daar mee willen stoppen dan word ik onbegrepen aangekeken 'waarom? Het is toch grappig?'

Maar eigenlijk wilde ik het helemaal niet hebben over dat soort poepgrappen, maar een ander soort waar elke ouder onvermijdelijk mee te maken krijgt als je kinderen krijgt: poepluiers, die ook kunnen uitlopen in een poepgrap. Maar wat ook voor ouders een stuk minder grappig is. Daarom even een waarschuwing: ben je net aan het eten, of houd je niet zo van iets minder lekkere verhalen, dan zou het misschien verstandig zijn om te stoppen met lezen.

Van alle poepluiers is de poepluier die geproduceerd wordt door een kind wat alleen borstvoeding krijgt het minst erg. Dat verschil ruik je namelijk erg goed. Maar een groot nadeel van borstvoedingspoepluiers is dat het letterlijk alle spuigaten kan uitlopen. Nu verschilt dat heel erg per kind, maar onze kinderen waren meesters in het produceren van spuitluiers. En dan niet eens per maand of zo, nee, onze zoon bijvoorbeeld ging alleen maar in bad als hij er tot zijn nek toe onder zat. En dat was eens in de twee dagen. En nu denk je misschien dat ik overdrijf, maar dat is niet zo. Was het maar zo. Hij zat al in de tummytub voordat de verhuizers weg waren, klaar met verhuizen. Voor hem had ik een boel schoons mee, maar ik heb de halve dag met een vieze trui gelopen, omdat ik mijn kledingdoos niet zo snel kon vinden.
En beeld je eens in: je bent op anderhalf uur rijden van je huis lekker aan het eten in een klein pizzatentje. Dan hoor je in de kinderwagenbak naast je een boel gepruttel en ja hoor, tot de nek vies. En daar zit je dan: in een wildvreemde stad in een heel klein pizzatentje, met een klein wc'tje voor dames en een kleintje voor heren, zonder verschoonmogelijkheid. Verder is er nog een klein keukentje waar alle pizza's bereid worden, buiten vriest het en het is nog zeker anderhalf uur rijden naar huis. Wat doe je dan? Juist, je zoekt een leeg tafeltje helemaal achterin om je kind onder veel gehuil uit te kleden en schoon te boenen. Mijn werkelijk grootste nachtmerrie als moeder ooit, helemaal omdat er meer mensen zaten te eten. In die periode wist ik ook nog niet dat je een rompertje ook naar beneden kunt uittrekken, dat had misschien het leed iets kunnen verzachten.

En niet alleen onze zoon kon er wat van, de anderen ook, zo is er ooit kraambezoek weggegaan met een vieze broek, terwijl ik onze dochter in bad deed. Vervelend. Ik kan nog wel meer voorbeelden noemen, maar ik denk dat je wel begrijpt dat ik daar bij de komst van de vierde in elk geval niet op zat te wachten. Intussen had ik veel gelezen over wasbare luiers. Maar ik was er nooit aan begonnen, onze wasmachine was te oud, wegwerp was toch wel erg gemakkelijk, er is zoveel keus aan wasbaar welke moet je kiezen, toch las ik ook overal dat het doorlekken bij wasbare luiers veel minder is. En dat sprak me wel aan, dus had ik tijdens mijn zwangerschap een paar overbroekjes gekocht.

Toch was de drempel best wel hoog om te beginnen. Ik kon de kraamhulp en mijn man toch niet opzadelen met dat extra werk? En zelf zag ik er ook best wel tegenop. Helemaal toen de kraamhulp vertelde dat je de achterkant van een wegwerpluier een stukje naar binnen kunt vouwen, dat scheelt lekkage op de rug. Dus kochten we een pak wegwerp en nog een en nog een... De overbroekjes lagen ongebruikt in de kast en dat knaagde toch wel een beetje, helemaal omdat onze jongste dochter het presteerde om zelfs met omgevouwen randje toch drie keer door te lekken op de rug. En dus... de laatste dag van het oude jaar liet ik de wegwerp staan en probeerde voor het eerst een wasbare luier.

En hoe dat ging? Dat lees je morgen, want ik ruik een poepluier ;-)  Zonder lekkage ;-)

Huisvrouw

Tja, ik kan er niet onderuit, met vier kinderen en geen baan buiten de deur wordt je al snel gezien als huisvrouw. En met alle dingen die ik doe, voornamelijk kinderen bezighouden en het huishouden ben ik er ook wel trots op dat ik mezelf een huisvrouw noemen mag. Na een half jaar ook wat betreft het huishouden zo'n beetje uit de running te zijn geweest vind ik het echt weer heerlijk om de dingen in huis weer op te pakken.
Ja ik weet het, het klinkt raar. Ik heb altijd gezegd en geschreven dat ik geen poetswonder was en ook nooit zou worden, maar momenteel geniet ik er echt wel een beetje van. Heerlijk om weer wat energie te hebben en vooral om weer mobiel te zijn. En het huis weer zo'n beetje onder controle te hebben en te krijgen. Genoeg te doen hier! Wassen, schoonmaken, opruimen tussen de voedingen en verschoningen door, ineens vind ik het niet meer zo erg. Hopelijk zeg ik dat over een jaar of wat ook nog, dan zie ik de toekomst als huisvrouw zonnig tegemoet.

Nou ja, toekomst als huisvrouw... Ik zou als de kinderen iets groter zijn toch wel graag weer eens gaan werken. Dat roep ik ook al tijden, maar door de komst van jongste telgje is die wens wel weer een paar jaar naar achteren geschoven. Dat geeft niets, want ik houd er van om thuis te zijn. En om eerlijk te zijn is het ook wel eens praktisch, zoals nu, nu ik de hele week alle kinderen ziek thuis heb. Ik weet niet hoe het komt dat onze kinderen zo vaak, zo erg en zo lang ziek zijn. Dikke pech zei de huisarts erover en we kregen weer eens een antibioticakuur mee. Zelf doen man en ik gelukkig zelden mee. Zolang ik ze nog borstvoeding gaf viel het trouwens heel erg mee met ziek zijn, maar zodra ze ermee stopten ging het mis.
Dikke pech dus. Helaas worden ze van zo'n opmerking niet beter en dus is het weer uitzieken geblazen. En dan is het wel zo praktisch om thuis te zijn, om niet allerlei opvang en oppas te hoeven regelen of zelf vrij te nemen als je aan het werk bent. Eén keer per jaar zal nog wel gaan, maar 5 keer een week? Of twee weken?

Ach, wat klaag ik toch, ik geniet nog maar lekker van mijn onofficiële zwangerschapsverlof :-)

Energie

We stappen zo'n beetje elk jaar over van energieleverancier. Vaak kun je een beter aanbod krijgen en meestal ook een overstapbonus. Soms is het aanbod niet zoveel beter, maar wordt dat gecompenseerd door een hoge overstapbonus. Energieleveranciers hopen natuurlijk dat je dan na een jaar automatisch klant blijft, terwijl je dan wel een hoger bedrag betaalt. Dus ik vind het wel belangrijk om elk jaar te kijken of onze huidige leverancier nog volstaat of dat het toch geld bespaart door over te stappen.

We hebben een dubbele meter en met veel opletten de afgelopen jaren was ons energieverbruik in de daluren net zo hoog als in de piekuren. In dat geval maakt het eigenlijk niet uit of je een dubbele of een enkele meter hebt. Dus had ik bij het energiebedrijf geregeld dat ik gewoon één tarief zou kunnen betalen voor alle elektriciteit. Dat beviel heel goed, ik hoefde minder op te letten en met name dat ik van mezelf niet meer alles in het weekend 'hoefde' te wassen en te doen gaf veel meer rust. Maar toen stapte ik over naar een bedrijf waarbij dat niet kon. Met een dubbele meter betaalde je automatisch twee tarieven. Reden temeer om weer over te stappen. Dat deden we afgelopen november, elk jaar dus ongeveer op dezelfde tijd, om hoge naheffingen te voorkomen.

Ik ben dus best wel bewust bezig met ons energieverbruik. Ik heb het ook tijden wekelijks bijgehouden, maar daar is afgelopen jaar een beetje de klad in gekomen. In november en december was ik vooral bezig me de zwangerschap en bevallen en toen hield ik me helemaal niet meer bezig met ons energieverbruik. Ik geloof trouwens dat af en toe een week een kraamhulp in huis de meterstanden sowieso sneller omhoog doet gaan. De laatste paar weken van december toen ik alweer redelijk op de been was kon het mij ook niet zo heel veel schelen. Door wat kerstversiering en extra verlichting in deze donkere dagen verbruikten we toch wel meer energie en het zachte decemberweer zorgde ervoor dat ik ook wat gasverbruik betreft wat lakser was.

Aan het eind van het jaar kijk ik altijd naar de meterstanden om te zien hoeveel we in dat jaar hebben verbruikt. In 2015 hebben we een stuk meer energie verbruikt, wat ook wel te verwachten was. Het gasverbruik was ondanks de zachte decembermaand gelijk aan voorgaande jaren. En dus gaan we dit jaar maar weer met goede moed ertegenaan om het toch weer wat meer in de gaten te houden. Het koude weer van de afgelopen paar dagen draagt daar zeker aan bij om weer goed op te letten. Bij dat weer hoor ik als het ware ergens in mijn hoofd constant de meter draaien.

Herkennen jullie dat, dat je bij koud weer extra let op het gasverbruik, omdat er voor je gevoel veel meer te besparen valt?

Spiegeltje, spiegeltje...

En dan denk je dat je eindelijk weer het normale ritme te pakken hebt, zijn de kinderen alweer vrij vandaag. IJsvrij. Noodgedwongen door het weer. Het is hier namelijk spiegelglad. Een beetje bizar om je voor te stellen als je in het zuiden van het land woont, maar hier in het 'hoge' noorden is het toch echt winter.
Man is veel later dan gebruikelijk naar zijn werk gegaan en daardoor had ik alle tijd en rust, vooral rust door zonder gespitste oren alle bedden even te verschonen en me bezig te houden met de was. Zonder droger en met baby is was bijhouden toch een noodzakelijk kwaad, gelukkig vind ik dat niet het meest vervelende onderdeel van het huishouden, het meest vervelende is nog dat onze wasmachine op zolder staat...
Sinds kort gebruik ik wasbare luiers voor de jongste en dat bevalt me erg goed, maar levert wel extra was op. Maar ondanks de kou en extra was heb ik nog steeds geen behoefte aan een droger. En als bijkomend voordeel leer ik nu wel goed plannen hahaha.

2016

Vanuit een witte wereld wens ik jullie allemaal een heel goed en gezond 2016! Uiteraard met veel blogplezier. Zelf hoop ik het bloggen langzamerhand weer wat op te pakken. Ik mis het namelijk en heb zin om er weer een beetje mee te beginnen.
Het gaat hier langzamerhand weer de goede kant op. Dat wil zeggen zolang ik niet al te veel in de spiegel kijk, want daar zou ik depressief van worden. Een levend lijk met donkere wallen. Nee, dan kijk ik liever naar onze lieve jongste dochter, die echt elke dag groter en wijzer wordt. Stiekem mis ik het pasgeborene toch best wel, ook al is het ook weer mooi en bijzonder om de kleine ontwikkelingen weer mee te maken. Genieten van de eerste voorzichtige lachjes en met moeite uitgebrachte geluidjes, ik hou er van!

Vandaag na de vakantie weer de eerste normale dag. En ook al ontbreekt het me nog steeds aan behoorlijk wat energie, ik heb er zin in. Zin in het normale leven en zin om dingen op te pakken, voor zover dat gaat met een plakbaby. En die zin maakt het tekort aan energie helemaal goed. Helemaal als je mag beginnen in een wereld die prachtig wit is, ook al is er ondertussen alweer aardig wat weggedooid. Nu eerst maar proberen om een uurtje slaap te pakken op de bank, geen overbodige luxe...

Feest!

In de week voor sinterklaas werd ons vierde kindje geboren. Een derde dochter en wat zijn we allemaal blij met haar! Het mocht gelukkig allemaal goed gaan, maar na een pittige zwangerschap en een zware bevalling gaat het herstellen niet zo snel als ik gehoopt had. Ik moet het rustig aandoen, maar dat geeft mij wel even de gelegenheid om lekker veel te knuffelen met babylief. Daar is nu nog fijn alle tijd en gelegenheid voor. En het gaat snel, elke dag is ze weer groter en anders en kijkt ze alweer een tikkeltje wijzer de wereld in. Voorlopig dus maar niet al te veel activiteiten verwachten op mijn blog, we leven nog even op een roze wolk verder...

Rustig

Nog geen babynieuws hier. Ik had graag iets anders geschreven, want zo langzamerhand begin ik het wachten wel een beetje zat te worden. Maar zolang het goed gaat wachten we maar rustig af. Ook al is het de vierde, toch blijf ik het wel een beetje spannend vinden. Alles gaat toch telkens weer anders en alsnog kun je het niet plannen. Persoonlijk zou ik het wel fijn vinden als het ruim voor sinterklaas gaat komen, dan is die spanning in elk geval uit de lucht.
Verder maar even weer wat dingetjes uitzoeken en opruimen en weer wat blogjes gaan bijlezen, wat dat betreft heb ik jullie wel een beetje in de steek gelaten de laatste tijd...