Kinderdag

Buiten het huis was het vannacht en vanmorgen lawaaiig! De wind gierde om het huis. En oh wat was ik op dat moment blij dat de kinderen vandaag vrij zijn van school, zodat ik niet in alle vroegte naar buiten hoefde. Ik vind het wel een fijn geluid, zolang we lekker binnen ervan mogen genieten. Uitwaaien is ook trouwens ook heerlijk, maar als je verplicht op stap moet kan ik het toch minder waarderen.
Vandaag is het wel echt een kinderdag. Vanmorgen hadden we even een oppaskindje. En dan is het toch wel even opletten geblazen of alle kleine dingen van de vloer zijn. Onze jongste stopt al heel lang niets meer in de mond en dan is het toch wel heel erg omschakelen als er weer een kleintje kom spelen. Onze kinderen zijn dol op kleine kinderen, dus dat komt dan dubbel goed uit.
Vanmiddag komt er ook een vriendje spelen. Het is de eerste keer dat middelste een vriendje te spelen heeft, dus ik ben heel benieuwd hoe dit zal gaan. Het is maar voor een paar uurtjes en dat vind ik op vierjarige leeftijd ook wel voldoende, hopelijk kunnen ze naar buiten, dan gaat het altijd wel goed.
Nu zijn de kinderen lekker aan het knutselen. Heerlijk om te zien hoe geconcentreerd ze bezig zijn en hoe snel ze zich daarin ontwikkelen! Ik ben eigenlijk helemaal niet een knutseltype, dus van wie ze al die ideeën en handigheid hebben is mij een raadsel. Wel iets om extra van te genieten dus!

Vreselijk

Vreselijk wat er gisteren gebeurde in Parijs. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er mensen zijn die zomaar in koelen bloede andere mensen kunnen neerschieten. Zij hebben vast voor hun gevoel een heel goede daad gedaan voor hun geloof, maar ik denk dat een goed gevoel zulke dingen absoluut niet rechtvaardigt. Sterker nog, ik denk dat het hun geloof eerder schade brengt dan dat het goed uitwerkt.
Overal worden protesten georganiseerd. En dat vind ik een beetje dubbel. Ik snap dat mensen bang worden als er zulke dingen gebeuren. Helemaal als het zo dichtbij komt. De volgende keer is het misschien in Nederland, in je eigen woonplaats. Dat maakt het zo beangstigend, dat je daartegen in protest wilt komen. Ik wil het ook niet, ik wil ook gewoon veilig ergens kunnen wonen en leven.
Aan de andere kant vind ik het ook wel weer een beetje overdreven. Met protesten breng je extremisten niet tot staan, bovendien kan het zijn dat extreemrechts weer gevoed wordt en of we daarmee beter af zijn vraag ik me af. En daarnaast, het is echt gruwelijk wat er gebeurd is, maar dat soort dingen gebeuren ergens anders ook. En vaker ook. Neem alleen al de situaties in het midden oosten, in Syrië en Oekraïne. We horen het op het journaal, we vinden het erg, maar na een half uur zijn we het weer vergeten en gaan we verder met ons leven. Natuurlijk kun je niet al het leed van de wereld aantrekken en dat hoeft ook helemaal niet. En het is ook wel logisch dat het je meer raakt als het dichterbij komt.
Maar is het echt meeleven met de slachtoffers? Medeleven met de nabestaanden, of is het vooral angst en het protest dat het toch alsjeblieft nooit mij en mijn familie en vrienden mag gebeuren? Dat je zelf vrij wilt zijn om de mening te hebben die je wilt en die kunnen uiten wanneer je wilt? Ik denk dan dat het toch veel fijner is om in rust en vrede met elkaar te kunnen samenleven, dan dat je per se alles moet kunnen zeggen wat je wilt? Ook in je spreken en schrijven kun je toch best rekening houden met je medemens en als bepaalde cartoons niet gewaardeerd worden door bepaalde groepen, dan hoef je die toch niet te gaan plaatsen? Ik denk dat dat de meest simpele oplossing zou zijn. Maar daar denkt vast niet iedereen zo over. En in de praktijk waarschijnlijk ook lastig om helemaal goed uit te voeren, want iedereen heeft weer een andere smaak en een andere mening en om overal rekening mee te gaan houden is onmogelijk.

Wat dat betreft is het wel eens jammer dat er zoveel onze huiskamer binnenkomt via de (social) media. Als je iets niet weet hoef je er ook geen mening over te hebben en focus je meer op de problemen in je eigen buurt, waar je misschien wel wat aan kunt gaan doen.
Ach ja, ik heb ook maar een mening ;-)

Zonder suiker

Ik ben verslaafd aan suiker, tenminste ik vind bepaalde zoetigheden heerlijk! En al langer denk ik erover na om een tijdje suikervrij te gaan leven. Ik wil zien of het wat met mijn leven doet, of ik me ook meer energieker voel zoals anderen die dat een periode hebben gedaan. En ik ben heel benieuwd of ik het 'zomaar' kan laten staan.
Ik zeg wel suikervrij, maar ik zal het niet heel strikt doen. Alle producten waar overduidelijk suiker in zit ga ik vermijden. Maar producten waar verborgen suikers inzitten ga ik als het niet anders kan niet mijden. Ik kook vrijwel alles zonder zakjes en pakjes, dus met koken zal het niet zo'n probleem zijn om suikers te vermijden.
Qua drinken zal het ook niet moeilijk zijn. Ik drink alleen maar zonder suiker, namelijk zwarte koffie, thee en water. Maar wat het eten betreft.... Elke broodmaaltijd eet ik een boterham met chocoladevlokken en vaak ook chocopasta. Dat wordt afzien. De komende tijd wordt het dus vooral kaas, pindakaas, vleesbeleg (hierin neem ik de verstopte suikers dan maar op de koop toe) en salade oid.
Verder zijn we dol op toetjes, hoe lekkerder hoe beter, dus het betekent dat ik overga op gewone yoghurt. Ik heb dat tijden gedaan, maar tegenwoordig kies ik vaak voor een zoet alternatief.
De grootste uitdaging zit hem toch in de tussendoortjes. Ik ben namelijk dol op koeken. Een kopje koffie zonder lekkere koek? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Ik zal dus op zoek moeten gaan naar alternatieve tussendoortjes. Fruit of zo, het zou niet verkeerd zijn om daar wat meer van te nuttigen, dat is nooit in mijn voedingspatroon een gewoonte geworden, terwijl ik het voor mijn kinderen erg belangrijk vind en ik vind fruit ook best wel lekker. Alleen koffie met fruit is dan weer niet zo'n geweldige combinatie. Ik heb al bedacht dat een handvol noten of een rijstwafel met kaas ook prima als tussendoortje kan dienen.

Waarom begin ik nu? Ik wilde niet met de feestdagen in de verleiding komen, ook hebben we de komende tijd weinig verjaardagen en eigenlijk was het de bedoeling dat alle kerstlekkernijen wel op zouden zijn. Dat is niet helemaal gelukt, sterker nog, ik kocht gisteren nog bij de Lidl 3 pakken met lebkuchen. Die zijn zo lekker! En ze waren nog geen 50 cent per pak, dus ik kon ze niet laten liggen. De houdbaarheidsdatum ligt ergens in mei, dus ik kan ze prima wel een paar maanden laten liggen. Ik zie het maar als een extra uitdaging. Ook zag ik dat er de komende tijd meer koeken in de aanbieding zijn, oranjekoekstukken en stroopwafels, ik ben er dol op. Ik vrees dat ik dat allemaal niet aan mijn neus voorbij kan laten gaan.
Dus als ik zou starten met de uitdaging zodra alle lekkere dingen in huis op zijn, dan zou het nog best lang kunnen duren. Of het gevaar is dat ik zoveel ga snoepen dat alles snel op is zodat ik snel kan gaan beginnen. Geen goed idee. En dus begin ik vanmiddag. Na een boterham met vlokken en een lebkuche bij de koffie :-)
Ik ben heel benieuwd hoe het me gaat bevallen en nog meer of het gaat lukken. In elk geval ga ik het volhouden tot 1 februari, daarna kijk ik hoe het bevallen is en of ik ermee doorga of niet. Wellicht kan ik mijn man ook overhalen, samen zo'n uitdaging aangaan zal vast gemakkelijker zijn. Maar voor nu begin ik in mijn eentje (samen met anderen die ook een tijd zonder suiker willen leven).

Woorden of daden?

Ik wilde het namelijk hebben over mensen die een bepaald geloof aanhangen. Een religie wordt vaak uitgedragen door de volgers en op basis daarvan staat de buitenwereld al klaar met haar oordeel. Met name negatieve handelingen worden uitvergroot en op basis daarvan wordt dan de religie veroordeeld. Neem bijvoorbeeld de moslimextremisten, die zichzelf of onschuldige kinderen een zelfmoordaanslag laten plegen op grond van hun geloof. De buitenwacht veroordeelt dan meteen hun 'geloof' heel streng, terwijl veel van hen zich nog nooit verdiept heeft in hun geloof of überhaupt de koran heeft gelezen.
Hetzelfde geldt voor christenen. Ook onder christenen zijn veel extremisten, maar ook als je geen extremist bent, dan maak je als christen regelmatig fouten. En mensen staan dan al vaak meteen klaar met hun oordeel. Het ergste is dat je vaak zelf niet eens veroordeeld wordt, maar meer het geloof, het christendom, dat een negatieve sticker opgeplakt krijgt. Hoeveel mensen hebben al hun oordeel klaar over God, over het christendom, zonder dat ze de bijbel hebben gelezen? Alleen op grond van wat ze van christenen hebben gezien.
Ja, christenen maken ook weleens fouten, ze liegen ook wel eens en ze maken ook wel eens ruzie. Ik praat dat absoluut niet goed, maar we zouden ons er wel eens bewuster van mogen worden dat ons doen en laten mensen kan beïnvloeden hoe ze over God denken. Positief kan dat natuurlijk ook, dat je zoveel liefde en vrede en rust uitstraalt dat anderen nieuwsgierig worden naar het geloof dat zulke mensen drijft. Laatst hoorde ik een mooie uitspraak: als christen ben je misschien de enige bijbel die anderen zullen lezen. Wat voor bijbel laat je dan zien? Als een christen die leeft met de blijheid van het geloof? Of een ruziezoeker die wel naar de kerk gaat?

Goed om over na te denken en mezelf een spiegel voor te houden. Al een tijdje langer speelt dit door mijn hoofd. Hoe ben ik als christen? Kunnen andere mensen de echte God zien door mijn levensstijl? Ik hoop het, maar het is soms erg lastig om de goede dingen te doen.

Nieuw jaar, nieuwe week

Eerst wens ik jullie allemaal een goed, gezond en gelukkig 2015!
Bij deze heb ik mijn blog weer nieuw leven ingeblazen. En ik ga dat dit keer een beetje meer gestructureerd aanpakken. Ik heb vaak inspiratie genoeg voor allemaal leuke blogjes, maar op de één of andere manier komt er soms niet zoveel van terecht. Helemaal in vakantietijd schiet het bloggen er vaak bij in. Dus vandaar een heel nieuwe start vandaag. Bij deze ook de belofte om bij andere blogs te reageren. Ik lees veel blogs, maar het reageren schiet er dan vaak bij in, terwijl ik het in elk geval wel heel leuk vind als iemand op mijn blog reageert.

Ik las al bij andere bloggers dat ze wat structuur aanbrachten in hun blog. Wel heel grappig, want ik loop ook al wat langer met dat plan rond. Met name om te voorkomen dat ik teveel blijf hangen in een bepaalde modus. Door te werken met verschillende thema's op verschillende dagen hoop ik niet alleen een huishoudblog te worden, maar ook geen klaagblog. Mijn leven is gevarieerd en daar wil ik mijn blog ook aan werken.

Uiteraard speelt het huishouden een rol in mijn leven. En dan met name de wens om het ooit een keer soepel en fijn op de rit te hebben. Daarom zal elke maandag mijn blogje daaraan gewijd zijn. En waarom op maandag? Dan begint de nieuwe werkweek als een blanco blaadje, een week waarin ik met frisse moed kan gaan beginnen en weer alle goede voornemens kan opschrijven en tegelijk dwingt het schrijven over het huishouden mij toch om echt bezig te gaan.

Op dinsdag zal ik mijn blogjes schrijven met het oog op mijn geloof. Dat speelt namelijk een heel belangrijke rol in mijn leven. Geloof me maar, dit zal niet altijd zwaarmoedig zijn, soms een gedachte die al wat langer door mijn hoofd speelt en die ik graag met jullie wil delen. 

Op woensdag staat voedsel centraal. De ene keer zal het een recept zijn, de andere keer een weekmenu of iets anders als het maar met voedsel te maken heeft.

Op donderdag zal ik schrijven over iets wat mij bezighoudt, iets wat ik meegemaakt heb, of mijn mening over een maatschappelijk of politiek onderwerp. En ja, dat kan inderdaad van alles zijn!

Vrijdags zijn de kinderen hier (nog) vrij en dus thuis en dan zal het gaan over kinderen. Ontwikkelingen, leuke uitspraken of een mooie anekdote kan ik dan hier kwijt.

In het weekend zal ik in de regel niet gaan bloggen. De tijd zal uitwijzen of deze opzet ook een beetje werkt, het kan best zijn dat ik af en toe een dagje mis of dat er wat gehusseld wordt, pin mij daar niet op vast, het is meer een structuur voor mijzelf om gevarieerder te schrijven en daardoor mijn leven te verrijken.

Dagje uit ons leven

Vandaag was het een gezellig kneuterig thuisblijfdagje. Niet zo heel vreemd vanwege al die regen en wind. Tel daarbij ook de hoest en snotterigheid en we hadden alle reden om thuis te blijven. Natuurlijk betekent zo'n thuisblijfdagje niet dat er niets wordt gedaan. Eerst was vanmorgen de was aan de beurt. Oudste dochter heeft heel goed geholpen met het afhalen van de bedden. Het beddengoed werd zelfs in de wasmachine gestopt, als dat geen luxe is. Ja hoor, ik geniet er nog wel even een klein jaartje van dat ze op vrijdag lekker vrij is!
Toen ik weer beneden kwam had zoon spontaan zelf al zijn kapla al opgeruimd! Dat is ook niet zo vanzelfsprekend. Vervolgens gingen we leuk knutselen, er werd geknipt en geplakt, getekend en versierd. Zelfs jongste dochter deed op haar manier mee en heeft zelfs al een blaadje verknipt. Het ging natuurlijk nog niet helemaal zoals het moest, maar ze heeft nog een kleine twee jaar voor ze naar school mag, dus dat gaat vast nog wel goed komen.
Met de lunch at ik een heerlijk restje van de andijviesoep die ik gisteren had gemaakt. Ik had er wel stukjes aardappel en gehaktballetjes door gedaan en de kruidenroomkaas en gedroogde tomaatjes weggelaten. Die had ik niet in huis, maar we hebben dat zeker niet gemist. Wel staat er op mijn verlanglijstje een nieuwe staafmixer, ik heb een plastieken en bedacht me tijdens het pureren van de hete soep dat dat niet zo'n heel goed idee was.
Na het eten was het tijd om lekkere koekjes bakken. Hiervoor gebruik ik altijd een heel simpel recept van 225 gram margarine, 300 gram bloem, 150 suiker. Officieel mag er ook nog een snuf zout door, maar dat laat ik gewoon weg. Ik heb er dit keer wel een flinke snuf anijszaad door gedaan, dat zal vast heerlijk zijn. Kaneel kan uiteraard ook. Nu zitten ze in de oven (17 minuten op 175 graden) en ik bedenk me nu dat ik vergeten heb om er ei over te strijken. Ach, volgens de kinderen was het deeg lekker, er was wel een derde deel verdwenen, dus zal de gebakken versie ook wel prima te eten zijn. Toch een voordeel zo'n recept zonder rauw ei...
Nu zijn ze even een filmpje aan het kijken en ik zal zo zoeken naar een lekker recept voor mijn witte kool. Die ligt op het aanrecht mij aan te staren, maar zin in een wittekool schotel heb ik zelf niet zo op dit moment.
Oh ja en tussen alle bedrijven door heeft zoon bedacht om de volgende stap in zindelijkheid te zetten. Oh, jullie weten niet half hoe blij en opgelucht ik daarmee ben! Hopelijk is het een blijvende stap en stevenen we langzaam af op een leven zonder luiers. Ik teken daarvoor!

Pakjesfeest

Sinterklaas is weer het land uit, gelukkig!
We vierden het vrijdag voor het eten. Dat doen we al een paar jaar en dat bevalt goed! We kunnen in alle rust de cadeautjes uitpakken, vervolgens gaan we 'normaal' en vooral zonder gestuiter eten. Daarna kunnen de kinderen nog even spelen met de cadeautjes en dan redelijk op tijd naar bed en hebben wij de avond voor onszelf. Met name onze middelste leeft het beste met een vrij constante bedtijd, op deze manier is iedereen blij.

De pakjes vielen dit jaar ook goed in de smaak. Ik had best veel kleine cadeautjes gekocht, dat maakt het uitpakken toch wel leuk, maar het was voor mij wel veel werk. En vervolgens spelen ze toch niet overal evenveel mee. Volgend jaar ga ik dus maar voor een paar cadeaus per kind. En ik zag al handige lijstjes voorbij komen op internet die ik volgend jaar maar wat bewuster ga navolgen. Eén cadeautje om te kunnen dragen (dit jaar had ik voor iedereen een pyjama die erg goed in de smaak viel), één cadeautje om te lezen (ik had voor iedereen dit jaar een voorleesboekje), één cadeautje wat nuttig is (onze jongste kreeg een dekbedovertrek en de oudste een tas) en een cadeautje voor de leuk. Misschien ook nog iets lekkers erbij en ze hebben allemaal al 5 dingen om uit te pakken. Dan nog een paar cadeautjes voor iedereen, dit jaar een gezelschapsspel en een doos kleurpotloden. En de zak is al aardig gevuld.
Man en ik hadden ook voor elkaar iets gekocht zonder dat we het wisten. Heel toevallig was het gekocht bij dezelfde winkel en ook nog eens voor exact dezelfde prijs. Maar de grootste grap was dat man een boek had gekocht dat ik al had (hij zag ergens in het boek 2014 staan en ging ervanuit dat het dus een nieuw boek was, wat ik nog niet kende maar het was de achtste druk die was uitgekomen in 2014) en ik had voor man een cd gekocht die we ook al hadden (wat nog een stukje erger was, want die cd had ik voor mijn verjaardag van hem gekregen).

Er mogen dus twee cadeautjes geruild worden, maar zo'n grap verzin je niet, dus we konden er allebei best wel om lachen.