Eerste week overleefd!

Vorige week startte ik met het mijden van geraffineerde suikers. En eigenlijk valt het mij best een beetje zwaar, omdat mijn huisgenoten niet meedoen.
Meteen de eerste dag heb ik al per ongeluk iets gegeten wat ik niet meer wilde. Ik had namelijk aardappels met wortels gekookt. En man maakte een opmerking dat ik zeker weer geen suiker over de wortels gedaan had. Dat heb ik in mijn hele leven maar één keer gedaan op verzoek van man (die dat van huis uit gewend was) maar ik vond het zelf niet lekker en ik vond het eigenlijk nog grotere onzin om het dan te doen. Toen man die opmerking maakte vertelde ik dat ik het nooit deed en helemaal nu niet, nu ik geen suiker meer wilde eten. Vervolgens pakte ik onbewust een pot appelmoes om daar een grote schep van te nemen. Pas achteraf bedacht ik me dat dat toch niet mijn bedoeling was :-).

Dat gewoonte toch een groot gevaar is heb ik gemerkt bij de koffie. Dan at ik normaal altijd een koek, maar wat eet je erbij als je geen suiker wilt? Zonder is ook een beetje saai en omdat ik gewend was iets erbij te nemen vind ik dat wel de moeilijkste momenten. Tussendoor ben ik wel veel meer fruit gaan eten, maar om een appel te nemen bij de koffie... nou nee, dat lijkt me weer een minder goed idee. Afgelopen zondag ben ik gezwicht en heb ik toch samen met man een lekkere koek bij de koffie genomen. Dat is dan weer een nadeel als je alleen zo'n uitdaging aan gaat, anderen gaan gewoon door met lekkernijen nuttigen.
Ik was ook bang dat ik moeite zou hebben met het toetje. We zijn daar dol op, maar dat viel me reuze mee, ik ben overgestapt op volle yoghurt en dat bevalt me erg goed, dat houden we er in!
Qua broodbeleg was het ook even wennen, ik eet veel brood en uit gewoonte heb ik al een paar keer met het pak vlokken in mijn handen gezeten. Maar ik heb mezelf er toch nog van kunnen weerhouden. Wat ik wel lastig vind is met kinderen, die laten nog wel eens wat staan omdat ze niet meer hoeven en meestal eet ik het dan maar op, zodat ik het niet weg hoef te gooien. Daar moest ik de afgelopen week toch wel een paar keer mezelf ertoe zetten om dat gewoon niet te doen.

Ik zei onlangs tegen man dat ik blij ben dat ik aan mijn experiment geen einddatum gekoppeld had. Voor nu staat de datum van 1 februari, een hele maand vind ik op dit moment toch wel even pittig, maar het kan best zijn dat het me steeds makkelijker afgaat en dat ik gewoon door gaat. Of het ook effect heeft op mijn leven kan ik nu nog niet zoveel over zeggen. Ik beeld me in dat ik momenteel wel wat meer energie heb, maar dat kan ook komen doordat het 's middags weer iets langer licht is. Over twee en een halve week ga ik het maar helemaal evalueren. Als ik echt meer energie heb, dan ga ik man ook maar proberen te overtuigen dat het voor hem ook goed zou zijn. Met ons tweeën samen moet het dan vast nog beter gaan.

Alleen moet ik dan wel een goed alternatief verzonnen hebben voor de koek bij de koffie. Iemand een goed idee?

Kennis

De laatste tijd ben ik veel meer bezig met mijn geloof en ik merk dat ik daardoor over veel dingen anders ga nadenken en dat ik veel meer blij ben met mijn geloof en met God. Mijn leven wordt erdoor verrijkt en ik ga steeds meer beseffen hoe groot God is. Onlangs kwam ik ergens op internet het idee tegen om bijbelteksten uit je hoofd te leren. Het idee is dan dat je dan de bijbel weer heel goed gaat lezen en steeds beter de bijbel leert kennen. Als je veel dingen uit je hoofd weet, dan heb je het ook sneller paraat.
Ik kwam een citaat tegen die denk ik wel van toepassing is hierop, namelijk kennis bezitten geeft twee voordelen, men oordeelt minder en men oordeelt beter. Zo gauw heb je je oordeel klaar staan, ook met betrekking tot het geloof en natuurlijk weet je het zelf altijd beter.
Ik ben inmiddels begonnen om bepaalde teksten te gaan leren en ik ben heel benieuwd wat het mij gaat brengen. Het kost slechts zo'n vijf minuten per dag en ik merk dat ik er daarna over de hele dag toch wel mee bezig ben. Natuurlijk gaat het niet lukken om de hele bijbel uit het hoofd te leren, maar hoe meer je leert, hoe meer je weet en hoe meer je ermee kunt. Ik ga het gewoon een tijdje proberen, lukt het niet, dan lukt het niet en er zijn ergere dingen om 5 minuten per dag aan te besteden.

Meer informatie kun je in dit artikel lezen. Doe je mee? Of toch maar niet?

Doe je werk met plezier

Ik werk niet buitenshuis. Ik ben thuisblijfmoeder en draag de zorg voor onze kinderen en het huishouden. Man helpt hierbij ook mee uiteraard, maar doordat ik dagelijks thuis ben, komt toch het meeste op mijn schouders terecht. Tel daarbij op dat ik dingen niet zo gemakkelijk uit handen kan geven en me er vreselijk aan kan storen als er dingen anders gaan dan ik in gedachten heb of hoe ik het altijd doe.

Ik moet wel zeggen dat ik het niet altijd met plezier doe. Met name met het huishouden heb ik een haat-liefde verhouding. Als iets moet gebeuren (in die zin dat er een glas stukvalt, dan moet het opgeruimd worden) dan vind ik het geen probleem om het ook meteen te doen. Dan doe ik het ook meteen om zo snel mogelijk ervan af te zijn. Maar klussen die niet per se (meteen) hoeven te gebeuren, die kan ik heel goed laten liggen. Uitstellen heet dat ook wel geloof ik.
Ik kom er steeds meer achter dat ik een interne motivator nodig heb. Ik moet het zelf nodig vinden om dingen te doen, maar hoe krijg ik dat?
Vaak doe ik het om anderen, bijvoorbeeld als ik bezoek verwacht. Meestal ook voor mijzelf als ik klaar ben met de zooi om mij heen. Dan gebeurt het wel en grondig ook. Maar ook dan moet het op de een of andere manier wel goed voelen voor mijzelf, anders komt het er ook niet van.

Gisteren kwam ik een mooie bijbeltekst tegen die me wel aan het denken heeft gezet: Doe je werk met plezier, alsof het voor de Here is en niet voor de mensen. Het is sowieso fijn om dingen te doen voor een ander als je weet dat de ander het waardeert. En helemaal als je weet dat het voor God is... Ik hoop dat dit net het steuntje in mijn rug geeft die ik nodig heb om weer lekker bezig te gaan in huis. Ik moet het gewoon niet meer voor mijzelf doen of voor anderen. Dan is de druk er meteen af hopelijk!
In plaats van 'werk' zou je natuurlijk ook vrijetijdsbesteding kunnen invullen. Ook daar ben ik flink over aan het nadenken, hoe vul ik mijn vrije tijd in en hoe zou dat beter kunnen?

Zo, dit is eruit, nu maar flink aan de slag!

Kinderdag

Buiten het huis was het vannacht en vanmorgen lawaaiig! De wind gierde om het huis. En oh wat was ik op dat moment blij dat de kinderen vandaag vrij zijn van school, zodat ik niet in alle vroegte naar buiten hoefde. Ik vind het wel een fijn geluid, zolang we lekker binnen ervan mogen genieten. Uitwaaien is ook trouwens ook heerlijk, maar als je verplicht op stap moet kan ik het toch minder waarderen.
Vandaag is het wel echt een kinderdag. Vanmorgen hadden we even een oppaskindje. En dan is het toch wel even opletten geblazen of alle kleine dingen van de vloer zijn. Onze jongste stopt al heel lang niets meer in de mond en dan is het toch wel heel erg omschakelen als er weer een kleintje kom spelen. Onze kinderen zijn dol op kleine kinderen, dus dat komt dan dubbel goed uit.
Vanmiddag komt er ook een vriendje spelen. Het is de eerste keer dat middelste een vriendje te spelen heeft, dus ik ben heel benieuwd hoe dit zal gaan. Het is maar voor een paar uurtjes en dat vind ik op vierjarige leeftijd ook wel voldoende, hopelijk kunnen ze naar buiten, dan gaat het altijd wel goed.
Nu zijn de kinderen lekker aan het knutselen. Heerlijk om te zien hoe geconcentreerd ze bezig zijn en hoe snel ze zich daarin ontwikkelen! Ik ben eigenlijk helemaal niet een knutseltype, dus van wie ze al die ideeën en handigheid hebben is mij een raadsel. Wel iets om extra van te genieten dus!

Vreselijk

Vreselijk wat er gisteren gebeurde in Parijs. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er mensen zijn die zomaar in koelen bloede andere mensen kunnen neerschieten. Zij hebben vast voor hun gevoel een heel goede daad gedaan voor hun geloof, maar ik denk dat een goed gevoel zulke dingen absoluut niet rechtvaardigt. Sterker nog, ik denk dat het hun geloof eerder schade brengt dan dat het goed uitwerkt.
Overal worden protesten georganiseerd. En dat vind ik een beetje dubbel. Ik snap dat mensen bang worden als er zulke dingen gebeuren. Helemaal als het zo dichtbij komt. De volgende keer is het misschien in Nederland, in je eigen woonplaats. Dat maakt het zo beangstigend, dat je daartegen in protest wilt komen. Ik wil het ook niet, ik wil ook gewoon veilig ergens kunnen wonen en leven.
Aan de andere kant vind ik het ook wel weer een beetje overdreven. Met protesten breng je extremisten niet tot staan, bovendien kan het zijn dat extreemrechts weer gevoed wordt en of we daarmee beter af zijn vraag ik me af. En daarnaast, het is echt gruwelijk wat er gebeurd is, maar dat soort dingen gebeuren ergens anders ook. En vaker ook. Neem alleen al de situaties in het midden oosten, in Syrië en Oekraïne. We horen het op het journaal, we vinden het erg, maar na een half uur zijn we het weer vergeten en gaan we verder met ons leven. Natuurlijk kun je niet al het leed van de wereld aantrekken en dat hoeft ook helemaal niet. En het is ook wel logisch dat het je meer raakt als het dichterbij komt.
Maar is het echt meeleven met de slachtoffers? Medeleven met de nabestaanden, of is het vooral angst en het protest dat het toch alsjeblieft nooit mij en mijn familie en vrienden mag gebeuren? Dat je zelf vrij wilt zijn om de mening te hebben die je wilt en die kunnen uiten wanneer je wilt? Ik denk dan dat het toch veel fijner is om in rust en vrede met elkaar te kunnen samenleven, dan dat je per se alles moet kunnen zeggen wat je wilt? Ook in je spreken en schrijven kun je toch best rekening houden met je medemens en als bepaalde cartoons niet gewaardeerd worden door bepaalde groepen, dan hoef je die toch niet te gaan plaatsen? Ik denk dat dat de meest simpele oplossing zou zijn. Maar daar denkt vast niet iedereen zo over. En in de praktijk waarschijnlijk ook lastig om helemaal goed uit te voeren, want iedereen heeft weer een andere smaak en een andere mening en om overal rekening mee te gaan houden is onmogelijk.

Wat dat betreft is het wel eens jammer dat er zoveel onze huiskamer binnenkomt via de (social) media. Als je iets niet weet hoef je er ook geen mening over te hebben en focus je meer op de problemen in je eigen buurt, waar je misschien wel wat aan kunt gaan doen.
Ach ja, ik heb ook maar een mening ;-)

Zonder suiker

Ik ben verslaafd aan suiker, tenminste ik vind bepaalde zoetigheden heerlijk! En al langer denk ik erover na om een tijdje suikervrij te gaan leven. Ik wil zien of het wat met mijn leven doet, of ik me ook meer energieker voel zoals anderen die dat een periode hebben gedaan. En ik ben heel benieuwd of ik het 'zomaar' kan laten staan.
Ik zeg wel suikervrij, maar ik zal het niet heel strikt doen. Alle producten waar overduidelijk suiker in zit ga ik vermijden. Maar producten waar verborgen suikers inzitten ga ik als het niet anders kan niet mijden. Ik kook vrijwel alles zonder zakjes en pakjes, dus met koken zal het niet zo'n probleem zijn om suikers te vermijden.
Qua drinken zal het ook niet moeilijk zijn. Ik drink alleen maar zonder suiker, namelijk zwarte koffie, thee en water. Maar wat het eten betreft.... Elke broodmaaltijd eet ik een boterham met chocoladevlokken en vaak ook chocopasta. Dat wordt afzien. De komende tijd wordt het dus vooral kaas, pindakaas, vleesbeleg (hierin neem ik de verstopte suikers dan maar op de koop toe) en salade oid.
Verder zijn we dol op toetjes, hoe lekkerder hoe beter, dus het betekent dat ik overga op gewone yoghurt. Ik heb dat tijden gedaan, maar tegenwoordig kies ik vaak voor een zoet alternatief.
De grootste uitdaging zit hem toch in de tussendoortjes. Ik ben namelijk dol op koeken. Een kopje koffie zonder lekkere koek? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Ik zal dus op zoek moeten gaan naar alternatieve tussendoortjes. Fruit of zo, het zou niet verkeerd zijn om daar wat meer van te nuttigen, dat is nooit in mijn voedingspatroon een gewoonte geworden, terwijl ik het voor mijn kinderen erg belangrijk vind en ik vind fruit ook best wel lekker. Alleen koffie met fruit is dan weer niet zo'n geweldige combinatie. Ik heb al bedacht dat een handvol noten of een rijstwafel met kaas ook prima als tussendoortje kan dienen.

Waarom begin ik nu? Ik wilde niet met de feestdagen in de verleiding komen, ook hebben we de komende tijd weinig verjaardagen en eigenlijk was het de bedoeling dat alle kerstlekkernijen wel op zouden zijn. Dat is niet helemaal gelukt, sterker nog, ik kocht gisteren nog bij de Lidl 3 pakken met lebkuchen. Die zijn zo lekker! En ze waren nog geen 50 cent per pak, dus ik kon ze niet laten liggen. De houdbaarheidsdatum ligt ergens in mei, dus ik kan ze prima wel een paar maanden laten liggen. Ik zie het maar als een extra uitdaging. Ook zag ik dat er de komende tijd meer koeken in de aanbieding zijn, oranjekoekstukken en stroopwafels, ik ben er dol op. Ik vrees dat ik dat allemaal niet aan mijn neus voorbij kan laten gaan.
Dus als ik zou starten met de uitdaging zodra alle lekkere dingen in huis op zijn, dan zou het nog best lang kunnen duren. Of het gevaar is dat ik zoveel ga snoepen dat alles snel op is zodat ik snel kan gaan beginnen. Geen goed idee. En dus begin ik vanmiddag. Na een boterham met vlokken en een lebkuche bij de koffie :-)
Ik ben heel benieuwd hoe het me gaat bevallen en nog meer of het gaat lukken. In elk geval ga ik het volhouden tot 1 februari, daarna kijk ik hoe het bevallen is en of ik ermee doorga of niet. Wellicht kan ik mijn man ook overhalen, samen zo'n uitdaging aangaan zal vast gemakkelijker zijn. Maar voor nu begin ik in mijn eentje (samen met anderen die ook een tijd zonder suiker willen leven).

Woorden of daden?

Ik wilde het namelijk hebben over mensen die een bepaald geloof aanhangen. Een religie wordt vaak uitgedragen door de volgers en op basis daarvan staat de buitenwereld al klaar met haar oordeel. Met name negatieve handelingen worden uitvergroot en op basis daarvan wordt dan de religie veroordeeld. Neem bijvoorbeeld de moslimextremisten, die zichzelf of onschuldige kinderen een zelfmoordaanslag laten plegen op grond van hun geloof. De buitenwacht veroordeelt dan meteen hun 'geloof' heel streng, terwijl veel van hen zich nog nooit verdiept heeft in hun geloof of überhaupt de koran heeft gelezen.
Hetzelfde geldt voor christenen. Ook onder christenen zijn veel extremisten, maar ook als je geen extremist bent, dan maak je als christen regelmatig fouten. En mensen staan dan al vaak meteen klaar met hun oordeel. Het ergste is dat je vaak zelf niet eens veroordeeld wordt, maar meer het geloof, het christendom, dat een negatieve sticker opgeplakt krijgt. Hoeveel mensen hebben al hun oordeel klaar over God, over het christendom, zonder dat ze de bijbel hebben gelezen? Alleen op grond van wat ze van christenen hebben gezien.
Ja, christenen maken ook weleens fouten, ze liegen ook wel eens en ze maken ook wel eens ruzie. Ik praat dat absoluut niet goed, maar we zouden ons er wel eens bewuster van mogen worden dat ons doen en laten mensen kan beïnvloeden hoe ze over God denken. Positief kan dat natuurlijk ook, dat je zoveel liefde en vrede en rust uitstraalt dat anderen nieuwsgierig worden naar het geloof dat zulke mensen drijft. Laatst hoorde ik een mooie uitspraak: als christen ben je misschien de enige bijbel die anderen zullen lezen. Wat voor bijbel laat je dan zien? Als een christen die leeft met de blijheid van het geloof? Of een ruziezoeker die wel naar de kerk gaat?

Goed om over na te denken en mezelf een spiegel voor te houden. Al een tijdje langer speelt dit door mijn hoofd. Hoe ben ik als christen? Kunnen andere mensen de echte God zien door mijn levensstijl? Ik hoop het, maar het is soms erg lastig om de goede dingen te doen.